Koszty egzekucji.

Zgodnie z treścią art. 770 k.p.c. dłużnik powinien zwrócić wierzycielowi koszty niezbędne do celowego przeprowadzenia egzekucji. Koszty ściąga się wraz z egzekwowanym roszczeniem. Koszt egzekucji ustala postanowieniem komornik, jeżeli przeprowadzenie egzekucji należy do niego.

Powyższy przepis wprowadza, jako podstawową regułę odpowiedzialność dłużnika za koszty egzekucji, jest jednak ona ograniczona do kosztów celowych i niezbędnych. Celowość tych kosztów obowiązujące przepisy łączą z czynnością dochodzenia praw, ewentualną celową obroną.

Koszty egzekucyjne ustalane są w postępowaniu egzekucyjnym, z którego wynikają i nie mogą być ustalane w żadnym innym postępowaniu.
Nie są one żadną należnością uboczną, lecz odrębnym długiem, który powstaje w związku z podejmowanymi czynnościami egzekucyjnymi. Dochodzone są jednak razem z roszczeniem, którego egzekucji dotyczą.
Ocena niezbędności kosztów musi następować indywidualnie w każdym przypadku, ponieważ zarówno przepisy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, jak i doktryna nie sformułowały zamkniętego katalogu kosztów.
Ogólnie wiadomo, iż wśród kosztów, o których mowa powinny znaleźć się: koszty sądowe, opłaty pobrane przez komornika i wydatki związane z czynnościami komornika, w tym przejazd wierzyciela lub jego pełnomocnika na miejsce, gdzie te czynności są wykonywane oraz zarobek utracony ze względu na stawiennictwo na tych czynnościach.
Kwestię opłat egzekucyjnych regulują odrębne przepisy.

Koszty egzekucji w drodze postanowienia określa ten organ, który prowadzi egzekucję – sąd lub komornik. W pierwszym przypadku na postanowienie w przedmiocie kosztów przysługuje zażalenie zarówno stronom, jak i komornikowi, w drugim wyłącznie stronom. Egzekucja kosztów niezbędnych do celowego przeprowadzenia egzekucji przez komornika dopuszczalna jest dopiero po wydaniu przez organ egzekucyjny postanowienia o ich ustaleniu. Komornik wydając postanowienie o wysokości kosztów egzekucyjnych ma obowiązek wskazania podstawy ich obliczenia poprzez wymienienie tytułu ich pobrania oraz przytoczenie odpowiednich paragrafów dotyczących taksy za czynności komorników.

Zagadnienie celowości kosztów postępowania egzekucyjnego jest na tyle szerokie, że w każdym indywidualnym przypadku, gdy wierzyciel ponosi wydatki związane z prowadzeniem egzekucji powinien wnioskować do organu prowadzącego czynności egzekucyjne o uznanie ich za niezbędne i celowe. Trudno rozstrzygnąć konkretnie, jakie to mogą być koszty, ale konieczne jest złożenie w tej sprawie wniosku do komornika sądowego.

Nie ulega wątpliwości, iż postanowienie wydawane przez komornika o kosztach egzekucyjnych powinno zostać wydane pod koniec prowadzonej egzekucji, gdyż dopiero wtedy znane są ostateczne koszty jej prowadzenia – wiadomo, jakie koszty zostały poniesione. Dopuszcza się wydawanie przez organy egzekucyjne częściowych postanowień dotyczących kosztów egzekucji, jednak całkowity koszt egzekucji można ustalić dopiero po jej zakończeniu.

Nie do zaakceptowania jest praktyka stosowana przez niektórych komorników, którzy już w zawiadomieniu o wszczęciu egzekucji lub o dokonaniu jakiegoś zajęcia wzywają dłużników do zapłaty kosztów, które egzekwowane są bezpodstawnie, gdyż nie zostały wydane postanowienia o ich ustaleniu. Taka praktyka jest niedopuszczalna również ze względu na interes wierzyciela, którego należność jest zaspakajana dopiero po wyegzekwowaniu kosztów.
Z tego też powodu należy dokładnie czytać i analizować korespondencję otrzymywaną od komornika.

Praktyka wskazuje również, iż koszty żądane przez komorników, jako zaliczki na czynności egzekucyjne niejednokrotnie nie są związane ze składanymi przez wierzycieli wnioskami, a również niekiedy są w sposób ewidentny zawyżane. Konieczne jest, więc również uważne czytanie przez wierzycieli korespondencji w sprawie zaliczek na czynności otrzymywanej po złożeniu wniosku o wszczęcie egzekucji.

Redakcja e-wierzytelności

« powrót